Z Adhortacji Evangelii Gaudium Papie\u017ca Franciszka<\/p>\n\n\n\n
Motywacje do odnowionego zapa\u0142u misyjnego<\/p>\n\n\n\n
262. Ewangelizatorzy z Duchem to ewangelizatorzy, kt\u00f3rzy si\u0119 modl\u0105 i pracuj\u0105. Z punktu widzenia ewangelizacji nie s\u0142u\u017c\u0105 im ani mistyczne propozycje bez mocnego zaanga\u017cowania spo\u0142ecznego i misyjnego, ani przem\u00f3wienia oraz dzia\u0142ania spo\u0142eczne i duszpasterskie bez duchowo\u015bci przemieniaj\u0105cej serce. Cz\u0119\u015bciowe i dezintegruj\u0105ce propozycje docieraj\u0105 tylko do ma\u0142ych grup i nie maj\u0105 wi\u0119kszego oddzia\u0142ywania, poniewa\u017c okaleczaj\u0105 Ewangeli\u0119. Trzeba zawsze dba\u0107 o wewn\u0119trzn\u0105 przestrze\u0144, nadaj\u0105c\u0105 sens chrze\u015bcija\u0144skiemu zaanga\u017cowaniu i aktywno\u015bci [205]<\/a>. Bez d\u0142u\u017cszych chwil adoracji, modlitewnego spotkania ze S\u0142owem, zadania \u0142atwo pozbawione zostaj\u0105 sensu, a my czujemy si\u0119 os\u0142abieni z powodu zm\u0119czenia oraz trudno\u015bci i zapa\u0142 ga\u015bnie. Ko\u015bci\u00f3\u0142 ma ogromn\u0105 potrzeb\u0119 oddychania p\u0142ucami modlitwy i ciesz\u0119 si\u0119 bardzo, \u017ce we wszystkich instytucjach ko\u015bcielnych mno\u017c\u0105 si\u0119 grupy modlitwy, wstawiennictwa, modlitewnego czytania S\u0142owa, nieustaj\u0105cej adoracji Eucharystii. Jednocze\u015bnie \u00abnale\u017cy odrzuca\u0107 pokus\u0119 duchowo\u015bci skupionej na wewn\u0119trznych, indywidualnych prze\u017cyciach, kt\u00f3r\u0105 trudno by\u0142oby pogodzi\u0107 z wymogami mi\u0142osierdzia, a ponadto z logik\u0105 Wcielenia\u00bb [206]<\/a>. Jest w tym ryzyko, \u017ce chwile modlitwy stan\u0105 si\u0119 usprawiedliwieniem, by unika\u0107 zaanga\u017cowania w misj\u0119, poniewa\u017c indywidualizacja stylu \u017cycia mo\u017ce sk\u0142oni\u0107 chrze\u015bcijan do szukania schronienia w jakiej\u015b fa\u0142szywej duchowo\u015bci.<\/p>\n\n\n\n 263. Dobrze jest pami\u0119ta\u0107 o pierwszych chrze\u015bcijanach i o tych wszystkich braciach na przestrzeni dziej\u00f3w, kt\u00f3rzy byli pe\u0142ni rado\u015bci, pe\u0142ni niezmordowanej odwagi w g\u0142oszeniu S\u0142owa oraz zdolni do wielkiej wytrwa\u0142o\u015bci. Niekt\u00f3rzy si\u0119 pocieszaj\u0105, twierdz\u0105c, \u017ce dzisiaj jest trudniej, jednak musimy przyzna\u0107, \u017ce okoliczno\u015bci istniej\u0105ce w Imperium Rzymskim nie sprzyja\u0142y ani g\u0142oszeniu Ewangelii, ani walce o sprawiedliwo\u015b\u0107, ani obronie ludzkiej godno\u015bci. W ka\u017cdym momencie dziej\u00f3w wyst\u0119puje ludzka s\u0142abo\u015b\u0107, chorobliwe poszukiwanie siebie, \u0142atwy egoizm i w ko\u0144cu po\u017c\u0105dliwo\u015b\u0107 zagra\u017caj\u0105ca wszystkim. Taka rzeczywisto\u015b\u0107, zawsze obecna pod takim czy innym p\u0142aszczykiem, bardziej zwi\u0105zana jest z ludzkimi ograniczeniami ni\u017c z okoliczno\u015bciami. A wi\u0119c nie m\u00f3wmy, \u017ce dzisiaj jest trudniej; jest inaczej. Dlatego uczmy si\u0119 od \u015bwi\u0119tych, kt\u00f3rzy nas poprzedzili i stawili czo\u0142o trudno\u015bciom wyst\u0119puj\u0105cym w ich epoce. Tak wi\u0119c proponuj\u0119 wam zatrzyma\u0107 si\u0119 i przywr\u00f3ci\u0107 niekt\u00f3re motywacje, pomagaj\u0105ce nam na\u015bladowa\u0107 ich obecnie [207]<\/a>.<\/p>\n\n\n\n <\/a>Osobiste spotkanie ze zbawiaj\u0105c\u0105 nas mi\u0142o\u015bci\u0105 Jezusa<\/p>\n\n\n\n 264. Pierwsz\u0105 motywacj\u0105 do ewangelizacji jest mi\u0142o\u015b\u0107 Jezusa, jak\u0105 przyj\u0119li\u015bmy, do\u015bwiadczenie bycia zbawionym przez Niego, sk\u0142aniaj\u0105ce nas, by Go jeszcze bardziej kocha\u0107. Lecz c\u00f3\u017c to za mi\u0142o\u015b\u0107, kt\u00f3ra nie odczuwa potrzeby m\u00f3wienia o ukochanej istocie, ukazywania jej, starania si\u0119, by inni j\u0105 poznali? Je\u015bli nie odczuwamy g\u0142\u0119bokiego pragnienia, by j\u0105 przekazywa\u0107, musimy zatrzyma\u0107 si\u0119 na modlitwie, by nas ponownie zafascynowa\u0142a. Musimy b\u0142aga\u0107 codziennie o Jego \u0142ask\u0119, aby otworzy\u0142a nam zimne serce i dokona\u0142a wstrz\u0105su w naszym letnim i powierzchownym \u017cyciu. Stoj\u0105c przez Nim z otwartym sercem, pozwalaj\u0105c, by On na nas spojrza\u0142, rozpoznajmy to spojrzenie mi\u0142o\u015bci, kt\u00f3re odkry\u0142 Natanael w dniu, w kt\u00f3rym Jezus stan\u0105\u0142 i powiedzia\u0142: \u00abWidzia\u0142em ci\u0119, [\u2026] gdy by\u0142e\u015b pod figowcem\u00bb (J<\/em> 1, 48). Jak\u017ce s\u0142odko jest sta\u0107 przed ukrzy\u017cowanym, lub na kolanach przed Naj\u015bwi\u0119tszym Sakramentem, i by\u0107 po prostu przed Jego oczyma! Jak\u017ce dobrze jest zezwoli\u0107, by On powr\u00f3ci\u0142 i dotkn\u0105\u0142 naszej egzystencji i pos\u0142a\u0142 nas, by\u015bmy g\u0142osili Jego nowe \u017cycie! Tak wi\u0119c to, co ma miejsce, ostatecznie jest tym: \u00abco\u015bmy ujrzeli i us\u0142yszeli, oznajmiamy tak\u017ce wam\u00bb (1 J<\/em> 1, 3). Najlepsz\u0105 motywacj\u0105, by zdecydowa\u0107 si\u0119 g\u0142osi\u0107 Ewangeli\u0119, jest jej kontemplowanie z mi\u0142o\u015bci\u0105, zatrzymanie si\u0119 na jej kartach i czytanie jej z sercem. Je\u015bli przybli\u017camy j\u0105 w ten spos\u00f3b, zadziwia nas jej pi\u0119kno, ponownie nas fascynuje. Dlatego tak wa\u017cny jest powr\u00f3t do ducha kontemplatywnego<\/em>, pozwalaj\u0105cego nam odkrywa\u0107 codziennie, \u017ce jeste\u015bmy adresatami dobra, kt\u00f3re czyni nas ludzkimi, pomaga prowadzi\u0107 nowe \u017cycie. Nie ma nic lepszego jak przekazywanie tego innym.<\/p>\n\n\n\n 265. Ca\u0142e \u017cycie Jezusa, Jego spos\u00f3b traktowania ubogich, Jego gesty, Jego konsekwencja, Jego codzienna prosta ofiarno\u015b\u0107, i w ko\u0144cu Jego ca\u0142kowite wydanie siebie na okup \u2013 wszystko to jest cenne i przemawia do \u017cycia ka\u017cdego. Ilekro\u0107 kto\u015b to odkrywa, przekonuje si\u0119, \u017ce Jezus jest Tym, kt\u00f3rego inni potrzebuj\u0105, nawet Go nie znaj\u0105c: \u00abJa wam g\u0142osz\u0119 to, co czcicie, nie znaj\u0105c\u00bb ( Dz<\/em> 17, 23). Czasami tracimy entuzjazm dla misji, zapominaj\u0105c, \u017ce Ewangelia odpowiada na najg\u0142\u0119bsze potrzeby<\/em> os\u00f3b, poniewa\u017c wszyscy zostali\u015bmy stworzeni do tego, co proponuje nam Ewangelia: do przyja\u017ani z Jezusem i mi\u0142o\u015bci braterskiej. Je\u015bli zdo\u0142amy wyrazi\u0107 odpowiednio i pi\u0119knie istotn\u0105 tre\u015b\u0107 Ewangelii, z pewno\u015bci\u0105 przes\u0142anie to odpowie na najg\u0142\u0119bsze pytania serc: \u00abmisjonarz jest przekonany, \u017ce istnieje ju\u017c w jednostkach i w narodach oczekiwanie, je\u015bli nawet nie\u015bwiadome, na poznanie prawdy o Bogu, o cz\u0142owieku, o drodze do wyzwolenia z grzechu i ze \u015bmierci. Entuzjazm g\u0142oszenia Chrystusa wyp\u0142ywa z przekonania, \u017ce odpowiada si\u0119 na to oczekiwanie\u00bb [208]<\/a>.<\/p>\n\n\n\n Entuzjazm w ewangelizacji opiera si\u0119 na tym przekonaniu. Mamy do dyspozycji skarb \u017cycia i mi\u0142o\u015bci, kt\u00f3ry nie mo\u017ce wprowadzi\u0107 w b\u0142\u0105d, or\u0119dzie, kt\u00f3re nie manipuluje i nie rozczarowuje. Chodzi o odpowied\u017a, kt\u00f3ra dotyka cz\u0142owieka 266. Jednak\u017ce takie przekonanie umacnia si\u0119 przez stale odnawiane w\u0142asne do\u015bwiadczenie cieszenia si\u0119 Jego przyja\u017ani\u0105 i Jego or\u0119dziem. Nie mo\u017cna wytrwa\u0107 w pe\u0142nej zapa\u0142u ewangelizacji, je\u015bli nie jest si\u0119 przekonanym z w\u0142asnego do\u015bwiadczenia, \u017ce to nie jest to samo: pozna\u0107 Jezusa lub nie zna\u0107 Go; \u017ce to nie jest to samo: kroczy\u0107 z Nim lub kroczy\u0107 po omacku; \u017ce to nie jest to samo: raczej m\u00f3c Go s\u0142ucha\u0107, ni\u017c ignorowa\u0107 Jego S\u0142owo; \u017ce to nie jest to samo: raczej m\u00f3c Go kontemplowa\u0107, adorowa\u0107, m\u00f3c spocz\u0105\u0107 w Nim, ni\u017c nie m\u00f3c tego czyni\u0107. Czym innym jest budowa\u0107 \u015bwiat z Jego Ewangeli\u0105, a czym innym czyni\u0107 to w\u0142asnym rozumem. Wiemy dobrze, \u017ce \u017cycie z Jezusem staje si\u0119 o wiele pe\u0142niejsze i \u017ce z Nim \u0142atwiej znale\u017a\u0107 sens wszystkiego. I dlatego ewangelizujemy. Prawdziwy misjonarz, kt\u00f3ry nigdy nie przestaje by\u0107 uczniem, wie, \u017ce Jezus kroczy z nim, rozmawia z nim, oddycha z nim, pracuje z nim. Dostrzega Jezusa \u017cywego towarzysz\u0105cego mu po\u015br\u00f3d ca\u0142ego zaanga\u017cowania misyjnego. Je\u015bli kto\u015b nie odkryje tego w samym sercu dzia\u0142alno\u015bci misyjnej, szybko traci entuzjazm i przestaje by\u0107 pewnym co do tego, co przekazuje, brakuje mu si\u0142y i pasji. A osoba, kt\u00f3ra nie jest przekonana, kt\u00f3ra nie jest entuzjast\u0105, kt\u00f3ra nie jest pewna tego, co g\u0142osi, i zakochana w tym, nie przekonuje nikogo.<\/p>\n\n\n\n 267. Zjednoczeni z Jezusem, szukamy tego, czego On szuka, kochamy to, co On kocha. Ostatecznie to, czego szukamy, jest chwa\u0142\u0105 Ojca, \u017cyjemy i dzia\u0142amy \u00abku chwale majestatu Jego \u0142aski\u00bb (Ef<\/em> 1, 6). Je\u015bli zamierzamy odda\u0107 si\u0119 do ko\u0144ca i wytrwale, musimy przekroczy\u0107 wszelk\u0105 inn\u0105 motywacj\u0119. To jest ostateczny pow\u00f3d, najg\u0142\u0119bszy, najwi\u0119kszy, racja i ostateczny sens ca\u0142ej reszty. Chodzi o chwa\u0142\u0119 Ojca, kt\u00f3rej Jezus szuka\u0142 w ci\u0105gu ca\u0142ego swego ziemskiego \u017cycia. Jest On Synem odwiecznie szcz\u0119\u015bliwym z ca\u0142ym swoim istnieniem \u00abw \u0142onie Ojca\u00bb (J<\/em> 1, 18). Jeste\u015bmy misjonarzami przede wszystkim dlatego, \u017ce Jezus nam powiedzia\u0142: \u00abOjciec m\u00f3j przez to dozna chwa\u0142y, \u017ce owoc obfity przyniesiecie\u00bb (J<\/em> 15, 8). Niezale\u017cnie od tego, czy nam to odpowiada, czy te\u017c nie, czy nas interesuje, czy te\u017c nie, czy nam to s\u0142u\u017cy, czy te\u017c nie, niezale\u017cnie od ograniczono\u015bci naszych pragnie\u0144, naszego rozumienia i naszych motywacji, ewangelizujemy na wi\u0119ksz\u0105 chwa\u0142\u0119 Ojca, kt\u00f3ry nas kocha.<\/p>\n\n\n\n <\/a>Duchowa przyjemno\u015b\u0107 bycia Ludem Bo\u017cym<\/p>\n\n\n\n 268. S\u0142owo Bo\u017ce zach\u0119ca nas do uznania, \u017ce jeste\u015bmy ludem: \u00abwy, kt\u00f3rzy byli\u015bcie nie-ludem, teraz za\u015b jeste\u015bcie ludem Bo\u017cym\u00bb (1 P<\/em> 2, 10). \u017beby by\u0107 ewangelizatorami dusz, trzeba rozwin\u0105\u0107 duchowe upodobanie pozostania blisko \u017cycia ludzi, a\u017c do odkrycia, \u017ce staje si\u0119 to \u017ar\u00f3d\u0142em g\u0142\u0119bszej rado\u015bci. Misja \u0142\u0105czy si\u0119 z mi\u0142o\u015bci\u0105 do Jezusa, ale jednocze\u015bnie z mi\u0142o\u015bci\u0105 do Jego ludu. Gdy zatrzymujemy si\u0119 przed ukrzy\u017cowanym Jezusem, poznajemy ca\u0142\u0105 Jego mi\u0142o\u015b\u0107, kt\u00f3ra nas zaszczyca i podtrzymuje, ale stoj\u0105c przed Nim, je\u015bli nie jeste\u015bmy \u015blepi, zaczynamy dostrzega\u0107, \u017ce spojrzenie Jezusa si\u0119 poszerza, a On, pe\u0142en uczucia i \u017caru, zwraca si\u0119 w kierunku Jego ludu. W ten spos\u00f3b odkrywamy, \u017ce On chce si\u0119 nami pos\u0142ugiwa\u0107 jako narz\u0119dziami, by za ka\u017cdym razem jeszcze bardziej si\u0119 zbli\u017cy\u0107 do swojego umi\u0142owanego ludu. Bierze nas z ludu i posy\u0142a nas do ludu, tak \u017ce nie mo\u017cna zrozumie\u0107 naszej to\u017csamo\u015bci bez tej przynale\u017cno\u015bci do Niego.<\/p>\n\n\n\n 269. Sam Jezus jest wzorem tej opcji ewangelizacyjnej, wprowadzaj\u0105cej nas w serce ludu. Jak dobrze widzie\u0107 Go tak blisko wszystkich! Gdy rozmawia\u0142 z kim\u015b, patrzy\u0142 w jego oczy z wielk\u0105, pe\u0142n\u0105 mi\u0142o\u015bci uwag\u0105: \u00abJezus spojrza\u0142 na niego z mi\u0142o\u015bci\u0105\u00bb (Mk<\/em> 10, 21). Widzimy Go, jak jest dost\u0119pny, gdy zbli\u017ca si\u0119 do niewidomego przy drodze (por. Mk<\/em> 10, 46-52) i gdy je i pije z grzesznikami (por. Mk<\/em> 2, 16), nie przejmuj\u0105c si\u0119, \u017ce Go bior\u0105 za \u017car\u0142oka i pijaka (por. Mt<\/em> 11, 19). Widzimy Go, gdy pozwala, aby jawnogrzesznica nama\u015bci\u0142a Mu stopy (por. \u0141k<\/em> 7, 36-5), albo gdy przyjmuje noc\u0105 Nikodema (por. J<\/em> 3, 1-15). Oddanie si\u0119 Jezusa na krzy\u017cu nie jest niczym innym jak szczytowym momentem tego stylu charakteryzuj\u0105cego ca\u0142\u0105 Jego egzystencj\u0119. Zafascynowani takim wzorem, integrujmy si\u0119 dog\u0142\u0119bnie ze spo\u0142ecze\u0144stwem, dzielmy \u017cycie ze wszystkimi, ws\u0142uchujmy si\u0119 w ich troski, wsp\u00f3\u0142pracujmy materialnie i duchowo w ich potrzebach, radujmy si\u0119 z tymi, kt\u00f3rzy prze\u017cywaj\u0105 rado\u015b\u0107, p\u0142aczmy z tymi, kt\u00f3rzy p\u0142acz\u0105, i anga\u017cujmy si\u0119 w budow\u0119 nowego \u015bwiata, rami\u0119 w rami\u0119 z innymi.<\/p>\n\n\n\n 270. Czasem do\u015bwiadczamy pokusy bycia chrze\u015bcijanami, zachowuj\u0105c roztropny dystans w stosunku do ran Pana. Jezus jednak chce, aby\u015bmy dotykali ludzkiej n\u0119dzy, aby\u015bmy dotykali cierpi\u0105cego cia\u0142a innych. Oczekuje, aby\u015bmy zrezygnowali z poszukiwania osobistych lub wsp\u00f3lnotowych \u015brodk\u00f3w ochronnych, pozwalaj\u0105cych nam zachowa\u0107 dystans w stosunku do istoty ludzkiej udr\u0119ki, tak aby\u015bmy rzeczywi\u015bcie chcieli wej\u015b\u0107 w kontakt z konkretnym \u017cyciem innych i poznali moc czu\u0142o\u015bci. Gdy to czynimy, \u017cycie zawsze si\u0119 nam komplikuje cudownie i prze\u017cywamy g\u0142\u0119bokie do\u015bwiadczenie bycia ludem, do\u015bwiadczenie przynale\u017cno\u015bci do ludu.<\/p>\n\n\n\n 271. Prawd\u0105 jest, \u017ce w naszej relacji ze \u015bwiatem jeste\u015bmy zach\u0119ceni do uzasadnienia naszej nadziei, ale nie jako nieprzyjaciele, kt\u00f3rzy wytykaj\u0105 nas palcem i pot\u0119piaj\u0105. Bardzo jasno nas pouczono, aby to czyni\u0107 \u00abz \u0142agodno\u015bci\u0105 i boja\u017ani\u0105\u00bb (1 P<\/em> 3, 16) oraz \u00abje\u017celi to jest mo\u017cliwe, o ile to od was zale\u017cy, \u017cyjcie w zgodzie ze wszystkimi lud\u017ami\u00bb (Rz<\/em> 12, 18). Jeste\u015bmy tak\u017ce wezwani do zwyci\u0119\u017cenia \u00abz\u0142a dobrem\u00bb (Rz<\/em> 12, 21), bez wywy\u017cszania si\u0119, \u00aboceniaj\u0105c jedni drugich za wy\u017cej stoj\u0105cych od siebie\u00bb (Flp<\/em> 2, 3). Rzeczywi\u015bcie, do Aposto\u0142\u00f3w Pa\u0144skich \u00abca\u0142y lud odnosi\u0142 si\u0119 \u017cyczliwie\u00bb (Dz<\/em> 2, 47; 4, 21. 33; 5, 13). Jest rzecz\u0105 jasn\u0105, \u017ce Jezus Chrystus nie chce, \u017ceby\u015bmy byli jak ksi\u0105\u017c\u0119ta spogl\u0105daj\u0105cy z pogard\u0105, ale jak ludzie nale\u017c\u0105cy do ludu. Nie jest to opinia jakiego\u015b papie\u017ca ani opcja duszpasterska po\u015br\u00f3d innych mo\u017cliwych; chodzi o wskazania S\u0142owa Bo\u017cego, tak jasne, bezpo\u015brednie i oczywiste, \u017ce nie potrzebuj\u0105 interpretacji odbieraj\u0105cych im moc oddzia\u0142ywania. Prze\u017cywajmy je \u00absine glossa\u00bb<\/em>, bez komentarzy. W ten spos\u00f3b do\u015bwiadczymy misyjnej rado\u015bci dzielenia \u017cycia z ludem wiernym Bogu, staraj\u0105c si\u0119 zapali\u0107 ogie\u0144 w sercu \u015bwiata.<\/p>\n\n\n\n 272. Mi\u0142o\u015b\u0107 do ludzi stanowi duchow\u0105 si\u0142\u0119, u\u0142atwiaj\u0105c\u0105 spotkanie w pe\u0142ni z Bogiem do tego stopnia, \u017ce kto nie mi\u0142uje brata, \u00ab\u017cyje w ciemno\u015bci\u00bb ( 1 J<\/em> 2, 11), \u00abtrwa w \u015bmierci\u00bb ( 1 J<\/em> 3, 14) i \u00abnie zna Boga\u00bb ( 1 J<\/em> 4, 8). Benedykt XVI powiedzia\u0142, \u017ce \u00abzamykanie oczu na bli\u017aniego czyni cz\u0142owieka \u015blepym r\u00f3wnie\u017c na Boga\u00bb [209]<\/a> i \u017ce mi\u0142o\u015b\u0107 jest w gruncie rzeczy jedynym<\/em> \u015bwiat\u0142em, kt\u00f3re \u00abwci\u0105\u017c na nowo rozprasza mroki ciemnego \u015bwiata i daje nam odwag\u0119 do \u017cycia i dzia\u0142ania\u00bb [210]<\/a>. Dlatego gdy zbli\u017camy si\u0119 do innych z zamiarem szukania w nich dobra, przygotujmy si\u0119 duchowo do przyj\u0119cia najpi\u0119kniejszych dar\u00f3w Pana. Za ka\u017cdym razem, gdy spotykamy si\u0119 z drugim cz\u0142owiekiem z mi\u0142o\u015bci\u0105, znajdujemy si\u0119 w sytuacji odkrycia czego\u015b nowego w odniesieniu do Boga. Za ka\u017cdym razem, gdy otwieramy oczy, by rozpozna\u0107 drugiego, bardziej zostaje o\u015bwiecona wiara do rozpoznania Boga. Konsekwentnie, je\u015bli chcemy wzrasta\u0107 w \u017cyciu duchowym, nie mo\u017cemy przesta\u0107 by\u0107 misjonarzami. Zadanie ewangelizacji ubogaca umys\u0142 i serce, otwiera przed nami duchowe horyzonty, czyni nas wra\u017cliwymi, by rozpozna\u0107 dzia\u0142anie Ducha \u015awi\u0119tego, pozwala nam wyj\u015b\u0107 z naszych ograniczonych schemat\u00f3w duchowych. Jednocze\u015bnie misjonarz w pe\u0142ni oddany swojej pracy, do\u015bwiadcza przyjemno\u015bci bycia \u017ar\u00f3d\u0142em, kt\u00f3re rozlewa si\u0119 i orze\u017awia innych. Misjonarzem mo\u017ce by\u0107 tylko ten, kto czuje si\u0119 dobrze w szukaniu dobra bli\u017aniego, kto pragnie szcz\u0119\u015bcia innych. To otwarcie serca jest \u017ar\u00f3d\u0142em szcz\u0119\u015bcia, poniewa\u017c \u00abwi\u0119cej szcz\u0119\u015bcia jest w dawaniu, ani\u017celi w braniu\u00bb ( Dz<\/em> 20, 35). Nie \u017cyjemy lepiej, uciekaj\u0105c przed innymi, kryj\u0105c si\u0119, odmawiaj\u0105c dzielenia si\u0119, i zamykaj\u0105c si\u0119 we w\u0142asnej wygodzie. Jest to nic innego jak powolne samob\u00f3jstwo.<\/p>\n\n\n\n 273. Misja w sercu ludu nie jest cz\u0119\u015bci\u0105 mojego \u017cycia ani ozdob\u0105, kt\u00f3r\u0105 mog\u0119 zdj\u0105\u0107; nie jest dodatkiem ani jeszcze jedn\u0105 chwil\u0105 w \u017cyciu. Jest czym\u015b, czego nie mog\u0119 wykorzeni\u0107 z siebie, je\u015bli nie chc\u0119 siebie zniszczy\u0107. Ja jestem misj\u0105<\/em> na tym \u015bwiecie, i dlatego jestem w tym \u015bwiecie. Trzeba przyj\u0105\u0107 samych siebie jako naznaczonych ogniem przez t\u0119 misj\u0119 o\u015bwiecania, b\u0142ogos\u0142awienia, o\u017cywiania, podnoszenia, uzdrawiania, wyzwalania. W tym objawia si\u0119 lekarz dusz, nauczyciel dusz, polityk dla dusz, ten, kt\u00f3ry zdecydowa\u0142 w g\u0142\u0119bi serca by\u0107 z innymi oraz dla innych. Jednak\u017ce, gdy kto\u015b z jednej strony stawia swoj\u0105 powinno\u015b\u0107, a z drugiej strony odseparowane w\u0142asne \u017cycie prywatne, wtedy wszystko staje si\u0119 szare, i b\u0119dzie nieustannie szuka\u0142 uznania albo zajmie si\u0119 obron\u0105 w\u0142asnych potrzeb. Przestanie by\u0107 ludem.<\/p>\n\n\n\n 274. Aby dzieli\u0107 \u017cycie z lud\u017ami i da\u0107 siebie ofiarnie, musimy tak\u017ce uzna\u0107, \u017ce ka\u017cda osoba jest godna naszego po\u015bwi\u0119cenia. Nie ze wzgl\u0119du na wygl\u0105d fizyczny, na zdolno\u015bci, na j\u0119zyk, na mentalno\u015b\u0107 albo ze wzgl\u0119du na przyjemno\u015b\u0107, jak\u0105 mo\u017ce nam sprawi\u0107, ale dlatego, \u017ce jest dzie\u0142em Boga, Jego stworzeniem. On j\u0105 stworzy\u0142 na sw\u00f3j obraz i w jakiej\u015b mierze jest ona odbiciem Jego chwa\u0142y. Ka\u017cdy cz\u0142owiek jest przedmiotem niesko\u0144czonej czu\u0142o\u015bci Pana i zamieszkuje On w jego \u017cyciu. Jezus Chrystus przela\u0142 swoj\u0105 cenn\u0105 krew na krzy\u017cu za t\u0119 osob\u0119. Niezale\u017cnie od jakichkolwiek pozor\u00f3w, ka\u017cdy jest niezmiernie \u015bwi\u0119ty i zas\u0142uguje na nasz\u0105 mi\u0142o\u015b\u0107 i nasze po\u015bwi\u0119cenie.<\/em> St\u0105d je\u015bli uda mi si\u0119 pom\u00f3c \u017cy\u0107 lepiej jednej jedynej osobie, to ju\u017c wystarczy, aby uzasadni\u0107 dar mojego \u017cycia. Pi\u0119knie jest by\u0107 wiernym ludem Boga. Osi\u0105gamy pe\u0142ni\u0119, gdy \u0142amiemy bariery, a nasze serce nape\u0142nia si\u0119 twarzami i imionami!<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Z Adhortacji Evangelii Gaudium Papie\u017ca Franciszka Motywacje do odnowionego zapa\u0142u misyjnego 262. Ewangelizatorzy z Duchem to ewangelizatorzy, kt\u00f3rzy si\u0119 modl\u0105 i pracuj\u0105. Z punktu widzenia ewangelizacji nie s\u0142u\u017c\u0105 im ani mistyczne propozycje bez mocnego zaanga\u017cowania spo\u0142ecznego i misyjnego, ani przem\u00f3wienia oraz dzia\u0142ania spo\u0142eczne i duszpasterskie bez duchowo\u015bci przemieniaj\u0105cej serce. Cz\u0119\u015bciowe …<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"parent":0,"menu_order":0,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","template":"","meta":{"footnotes":""},"class_list":["post-7154","page","type-page","status-publish","hentry"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/misje.karmelitanki.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/pages\/7154","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/misje.karmelitanki.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/pages"}],"about":[{"href":"https:\/\/misje.karmelitanki.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/page"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/misje.karmelitanki.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/misje.karmelitanki.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=7154"}],"version-history":[{"count":4,"href":"https:\/\/misje.karmelitanki.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/pages\/7154\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":7203,"href":"https:\/\/misje.karmelitanki.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/pages\/7154\/revisions\/7203"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/misje.karmelitanki.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=7154"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}
w jego g\u0142\u0119bi, kt\u00f3ra mo\u017ce go podtrzyma\u0107 i podnie\u015b\u0107. Jest to prawda, kt\u00f3ra nie wychodzi z mody, poniewa\u017c zdolna jest przenikn\u0105\u0107 tam, gdzie nic nie mo\u017ce dotrze\u0107. Nasz niesko\u0144czony smutek mo\u017ce by\u0107 uleczony tylko przez niesko\u0144czon\u0105 mi\u0142o\u015b\u0107.<\/p>\n\n\n\n