{"id":6555,"date":"2025-11-13T15:41:34","date_gmt":"2025-11-13T14:41:34","guid":{"rendered":"https:\/\/misje.karmelitanki.pl\/?page_id=6555"},"modified":"2026-03-07T14:53:12","modified_gmt":"2026-03-07T13:53:12","slug":"piekno-kruchego-dzbana","status":"publish","type":"page","link":"https:\/\/misje.karmelitanki.pl\/?page_id=6555","title":{"rendered":"PI\u0118KNO KRUCHEGO DZBANA"},"content":{"rendered":"\n

O historii, w kt\u00f3rej ko\u0144ce staj\u0105 si\u0119 nowymi pocz\u0105tkami<\/h2>\n\n\n\n

Pewnego s\u0142onecznego popo\u0142udnia, kiedy wiatr cicho szumia\u0142 w\u015br\u00f3d drzew, a dzieci biega\u0142y radosnymi \u015bcie\u017ckami, misjonarz, pe\u0142en ciep\u0142a i m\u0105dro\u015bci, zebra\u0142 wok\u00f3\u0142 siebie wszystkich \u2013 doros\u0142ych i dzieci. Wzrok ka\u017cdego z nich by\u0142 skupiony na nim, bo wiedzieli, \u017ce zaraz us\u0142ysz\u0105 co\u015b wyj\u0105tkowego. Misjonarz u\u015bmiechn\u0105\u0142 si\u0119 \u0142agodnie, a jego oczy b\u0142yszcza\u0142y, jakby skrywa\u0142y w sobie tajemnic\u0119. Wzi\u0105\u0142 g\u0142\u0119boki oddech i zacz\u0105\u0142:<\/p>\n\n\n\n

\u201eDzi\u015b opowiem Wam histori\u0119, kt\u00f3ra mo\u017ce wydawa\u0107 si\u0119 zwyczajn\u0105 bajk\u0105, ale niesie ze sob\u0105 prawd\u0119, kt\u00f3r\u0105 warto zapami\u0119ta\u0107 na ca\u0142e \u017cycie…\u201d<\/p>\n\n\n\n

I tak, z tymi s\u0142owami, rozpocz\u0105\u0142 opowie\u015b\u0107 o p\u0119kni\u0119tym dzbanie, kt\u00f3ry, mimo swojego uszkodzenia, sta\u0142 si\u0119 po\u017cyteczny i pe\u0142en nowego sensu.<\/p>\n\n\n\n

xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx<\/p>\n\n\n\n

W sercu afryka\u0144skiej ziemi, po\u015br\u00f3d b\u0142ogich wzg\u00f3rz i t\u0119tni\u0105cego ciep\u0142em wiatru, \u017cyli bracia mnisi. Ich \u017cycie by\u0142o spokojne, pe\u0142ne prostoty. Z dala od miejskiego zgie\u0142ku codziennie uprawiali sw\u00f3j ma\u0142y ogr\u00f3dek i czerpali rado\u015b\u0107 z dar\u00f3w ziemi. Lecz jak to bywa w tej dzikiej krainie, woda nie by\u0142a w zasi\u0119gu r\u0119ki. Codziennie musieli w\u0119drowa\u0107 po ni\u0105 do \u017ar\u00f3d\u0142a, nios\u0105c ci\u0119\u017ckie dzbany na ramionach i g\u0142owach \u2013 dla siebie, dla ro\u015blin, dla \u017cycia.<\/p>\n\n\n\n

Tego roku nadesz\u0142a pot\u0119\u017cna susza. Ziemia wysch\u0142a, a \u017ar\u00f3d\u0142o, kt\u00f3re jeszcze niedawno obdarza\u0142o ich ch\u0142odn\u0105 wod\u0105, zacz\u0119\u0142o wysycha\u0107. Sytuacja sta\u0142a si\u0119 dramatyczna. Wkr\u00f3tce zabrak\u0142o nawet dzban\u00f3w. Ka\u017cdy z braci stara\u0142 si\u0119 znale\u017a\u0107 cho\u0107by najmniejsze naczynie, by cho\u0107 troch\u0119 pom\u00f3c ziemi, ro\u015blinom, sobie.<\/p>\n\n\n\n

W starej, zapomnianej szopie, po\u015br\u00f3d kurzu, le\u017ca\u0142 dzban. By\u0142 stary, p\u0119kni\u0119ty, z licznymi rysami, pokryty cienk\u0105 warstw\u0105 py\u0142u, jakby zapomniany przez czas. Inne dzbany by\u0142y l\u015bni\u0105ce i mocne, gotowe do wype\u0142nienia wod\u0105, ale ten jeden \u2013 ten zdawa\u0142 si\u0119 niepotrzebny. Czu\u0142 si\u0119 porzucony, zawstydzony swoimi s\u0142abo\u015bciami.<\/p>\n\n\n\n

<\/p>\n\n\n\n

\u201eKiedy\u015b nios\u0142em wod\u0119 z dum\u0105…\u201d \u2013 szepta\u0142 do siebie. \u201eTeraz tylko le\u017c\u0119, jak kamie\u0144, niepotrzebny.\u201d Ca\u0142ymi dniami marzy\u0142, by cho\u0107 raz jeszcze przynie\u015b\u0107 wod\u0119, zanim ca\u0142kowicie si\u0119 rozsypie.<\/p>\n\n\n\n


I wtedy, w tym czasie najm\u0142odszy mnich, szukaj\u0105c jakiego\u015b naczynia , zauwa\u017cy\u0142 ten stary dzban. Z wahaniem podni\u00f3s\u0142 go.<\/p>\n\n\n\n

<\/p>\n\n\n\n

\u2013 Mo\u017ce… mo\u017ce jeszcze da rad\u0119 \u2013 mrukn\u0105\u0142, jakby nie wierz\u0105c, \u017ce to mo\u017cliwe.<\/p>\n\n\n\n

Stary dzban zadr\u017ca\u0142, ale nie odezwa\u0142 si\u0119. Czu\u0142 tylko jedno w sercu: \u201eMusz\u0119 wytrwa\u0107.\u201d<\/p>\n\n\n\n

Mnich dotar\u0142 do \u017ar\u00f3d\u0142a, nape\u0142ni\u0142 dzban ch\u0142odn\u0105, czyst\u0105 wod\u0105 i wyruszy\u0142 w drog\u0119 powrotn\u0105. Z ka\u017cdym krokiem dzban j\u0119cza\u0142, jakby modli\u0142 si\u0119, by nie p\u0119kn\u0105\u0107. Ale jego stare cia\u0142o nie wytrzyma\u0142o \u2013 m\u0142ode kroki mnicha by\u0142y zbyt energiczne. Z hukiem dzban rozpad\u0142 si\u0119 na kawa\u0142ki, a woda rozla\u0142a si\u0119 po ziemi. Mnich spojrza\u0142 na to z \u017calem.<\/p>\n\n\n\n

\u2013 Wiedzia\u0142em, \u017ce nie mo\u017cna na tobie polega\u0107 \u2013 westchn\u0105\u0142, odchodz\u0105c, zostawiaj\u0105c roztrzaskane skorupy.<\/p>\n\n\n\n

Wydawa\u0142o si\u0119, \u017ce to ju\u017c koniec…<\/p>\n\n\n\n

Rozbite kawa\u0142ki dzbana u\u0142o\u017cy\u0142y si\u0119 w dziwny spos\u00f3b, tworz\u0105c ma\u0142e miseczki, w kt\u00f3rych pozosta\u0142o troch\u0119 wody. Ptaki, spragnione i zm\u0119czone po dalekich podr\u00f3\u017cach, przylecia\u0142y i zacz\u0119\u0142y pi\u0107. Woda pluska\u0142a w skorupkach, a ptaki rozwin\u0119\u0142y skrzyd\u0142a, czuj\u0105c, jak powraca do nich \u017cycie. Ma\u0142e drzewko, kt\u00f3re przez wiele dni wi\u0119d\u0142o w suszy, teraz zacz\u0119\u0142o rosn\u0105\u0107, si\u0119gaj\u0105c wilgoci z ziemi, a jego li\u015bcie zacz\u0119\u0142y si\u0119 rozwija\u0107. Ptaki usiad\u0142y na ga\u0142\u0119ziach i za\u0142o\u017cy\u0142y gniazda.<\/p>\n\n\n\n

<\/p>\n\n\n\n

<\/p>\n\n\n\n

Pewnego dnia przez step przeje\u017cd\u017ca\u0142 bogaty cz\u0142owiek, kt\u00f3ry zbiera\u0142 zniszczone rzeczy i przemienia\u0142 je w pi\u0119kno.Zauwa\u017cy\u0142 le\u017c\u0105ce kawa\u0142ki dzbana i, z szacunkiem, dotkn\u0105\u0142 ich. Wezwa\u0142 swoich s\u0142ug:<\/p>\n\n\n\n

\u2013 Sklejcie ten dzban, ale nie ukrywajcie p\u0119kni\u0119\u0107. Wype\u0142nijcie je z\u0142otem.\u201d<\/p>\n\n\n\n

I tak zrobili.<\/p>\n\n\n\n

Z dawnych ran, z p\u0119kni\u0119\u0107 i niedoskona\u0142o\u015bci, powsta\u0142o co\u015b nowego \u2013 dzban l\u015bni\u0105cy z\u0142otymi \u017cy\u0142ami, ja\u015bniejszy ni\u017c wcze\u015bniej, dumny z historii, kt\u00f3r\u0105 nosi\u0142. Sta\u0142 teraz w komnatach bogatego cz\u0142owieka, kt\u00f3ry z dum\u0105 i rado\u015bci\u0105 spogl\u0105da\u0142 na sw\u00f3j skarb.<\/p>\n\n\n\n

Bogaty cz\u0142owiek, cho\u0107 mia\u0142 wiele dzban\u00f3w, patrzy\u0142 na ten jeden jak na najcenniejszy skarb. Bo dostrzega\u0142 w nim nie tylko glin\u0119 i z\u0142oto. Widzia\u0142 w nim wytrwa\u0142o\u015b\u0107, ofiarno\u015b\u0107 i przemian\u0119.<\/p>\n\n\n\n

M\u0142ody mnich, przechodz\u0105c obok miejsca, gdzie zostawi\u0142 rozbity dzban, zatrzyma\u0142 si\u0119 z zachwytem, zobaczy\u0142 bowiem kwitn\u0105ce drzewo i pe\u0142ne \u015bpiewu ptaki.<\/p>\n\n\n\n

Co si\u0119 sta\u0142o z dzbanem? Zapyta\u0142 siebie zdumiony.<\/p>\n\n\n\n

<\/p>\n\n\n\n

<\/p>\n\n\n\n

Dzi\u015b razem z misjonarzem zanurzymy si\u0119 w opowie\u015b\u0107 o dzbanie, o jego losie i o nas samych. Ka\u017cdy z nas, podobnie jak dzban, ma swoje chwile \u015bwietno\u015bci, z\u0142amane momenty i zranienia. I cho\u0107 w Afryce m\u00f3wi si\u0119: 'Rozbity dzban to koniec’, mo\u017ce to tylko pocz\u0105tek. Z jego p\u0119kni\u0119\u0107 wyp\u0142ywa woda, kt\u00f3ra daje \u017cycie innym. Tak jak my \u2013 po ka\u017cdym upadku, mimo ran, mo\u017cemy dawa\u0107 co\u015b pi\u0119knego.<\/p>\n\n\n\n

Pami\u0119tajmy, jak m\u0142ody mnich zauwa\u017cy\u0142 stary dzban, kt\u00f3ry mimo p\u0119kni\u0119\u0107 wci\u0105\u017c m\u00f3g\u0142 dawa\u0107 wod\u0119. My r\u00f3wnie\u017c, cho\u0107 z biegiem lat nosimy \u015blady \u017cycia, wci\u0105\u017c mamy w sobie warto\u015b\u0107. I kiedy wydaje si\u0119, \u017ce p\u0119kamy, mo\u017ce to by\u0107 pocz\u0105tek czego\u015b nowego. Nasza \u015bmier\u0107, jak rozbity dzban, nie ko\u0144czy wszystkiego, ale jest pocz\u0105tkiem nowego \u017cycia, \u017cycia pe\u0142nego szcz\u0119\u015bcia \u2013 \u017cycia wiecznego.<\/p>\n\n\n\n

\n
\"\"<\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/figure>\n<\/figure>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

O historii, w kt\u00f3rej ko\u0144ce staj\u0105 si\u0119 nowymi pocz\u0105tkami Pewnego s\u0142onecznego popo\u0142udnia, kiedy wiatr cicho szumia\u0142 w\u015br\u00f3d drzew, a dzieci biega\u0142y radosnymi \u015bcie\u017ckami, misjonarz, pe\u0142en ciep\u0142a i m\u0105dro\u015bci, zebra\u0142 wok\u00f3\u0142 siebie wszystkich \u2013 doros\u0142ych i dzieci. Wzrok ka\u017cdego z nich by\u0142 skupiony na nim, bo wiedzieli, \u017ce zaraz us\u0142ysz\u0105 co\u015b …<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"parent":0,"menu_order":0,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","template":"","meta":{"footnotes":""},"class_list":["post-6555","page","type-page","status-publish","hentry"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/misje.karmelitanki.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/pages\/6555","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/misje.karmelitanki.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/pages"}],"about":[{"href":"https:\/\/misje.karmelitanki.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/page"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/misje.karmelitanki.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/misje.karmelitanki.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=6555"}],"version-history":[{"count":3,"href":"https:\/\/misje.karmelitanki.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/pages\/6555\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":6778,"href":"https:\/\/misje.karmelitanki.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/pages\/6555\/revisions\/6778"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/misje.karmelitanki.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=6555"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}